آراز آخار لیل ایله
دسته دسته گول ایله
من یاریمی سویرم
شیرین شیرین دیل ایله

باغچا لاری ساری گول
یاری غونچا یاری گول
گِج آچیلدین تِز سولدون
اولمایایدین باری گول

آی لاچین، جان لاچین، من سنه قوربان لاچین

یری یری نیشان یار
یری عشقه دوشَن یار
ایلچی لری قیریلمیش
اوزو ایلچی دوشَن یار

آلما آتدیم نا رگلدی
کتان کوینک دار گلدی
قاپی یا کولگه دوشدی
ایه بیلدیم یار گلدی

آی لاچین، جان لاچین، من سنه قوربان لاچین

سو آتدین یارا دَیدی
الیم دیوارا دَیدی
دیلیم منیم گوروسون
نه ده دیم یارا دَیدی

اِله بی اودا یانسین
پروانه اودا یانسین
من یاندیم یار اوزوندن
اِشینسین اودا یانسین
آی لاچین، جان لاچین، من سنه قوربان لاچین

ترجمه:

آراز (رود ِ ارس) با گل و لای اش روان است. با دسته های گلی که با خود به هم راه آورده است.
به هر زبانی می گویم من یار شیرین زبان ام را دوست دارم.
در باغ چه شان گل ها ی زرد
نیمی غنچه و نیمی شکفته
گل من دیر شکفتی و زود پژمرده شدی
انگار هرگز نبوده ای.

آی لاچین، جان لاچین، جان من فدای تو لاچین.

برو برو یار نشان کرده
برو یاری که هوای عشق دیگری به سرش افتاده
خواستگار های اش همه از حسرت دق کرده اند و خود ش به این در و آن در افتاده است.

سیبی پرت کردم و اناری به دست ام آمد
و پیراهن کتان به تن ام تنگ آمد
سایه یی به در افتاد
من به خیال ام یارم آمده است.

آی لاچین، جان لاچین، جان من فدای تو لاچین.

پشت سرش آب می ریختم روی یارم پاشید
دست ام به دیوارد خورد.
زبان ام الاهی خشک شود که هر چه گفتم به یارم برخورد.

آن چنان در آتش بسوزد پروانه، در آتش بسوزد
من از رخ ساره ی یار سوختم
ای کاش اوهم بشنود و دل اش بسوزد.

آی لاچین، جان لاچین، جان من فدای تو لاچین.